才子佳人

在盛唐时期，长安城里住着一位才华横溢的书生，名叫李白。他文采斐然，诗词歌赋样样精通，名动长安。一日，李白在城郊游玩，偶遇一位秀丽端庄的女子，名叫杨玉环。杨玉环不仅容貌倾城，而且琴棋书画样样精通。两人一见倾心，情投意合，很快坠入爱河。他们的爱情故事在长安城里传为佳话，人们称赞他们为‘才子佳人’。他们的爱情，也成为了千古传颂的佳话。

zài shèng táng shí qī, cháng ān chéng lǐ zhù zhe yī wèi cái huá héng yì de shū shēng, míng jiào lǐ bái. tā wén cǎi fěi rán, shī cí gē fù yàng yàng jīng tōng, míng dòng cháng ān. yī rì, lǐ bái zài chéng jiāo yóu wán, ǒu yù yī wèi xiù lì duān zhuāng de nǚ zǐ, míng jiào yáng yù huán. yáng yù huán bù jǐn róng mào qīng chéng, ér qiě qín qí shū huà yàng yàng jīng tōng. liǎng rén yī jiàn qīng xīn, qíng tóu yì hé, hěn kuài zhuì rù ài hé. tā men de ài qíng gù shì zài cháng ān chéng lǐ chuán wéi jiā huà, rén men chēng zàn tā men wéi ‘cái zǐ jiā rén’. tā men de ài qíng, yě chéng le qiān gǔ chuán sòng de jiā huà.

通常用于形容才华横溢的男子和貌美如花的女子，多用于描写爱情故事或文学作品中的人物关系。

tōng cháng yòng yú xíng róng cái huá héng yì de nán zǐ hé mào měi rú huā de nǚ zǐ, duō yòng yú miáo xiě ài qíng gù shì huò wén xué zuò pǐn zhōng de rén wù guān xì