分庭抗礼

春秋时期，晋国和楚国是当时实力最强的两个诸侯国，经常为了争夺土地和霸权而发生战争。一次，两国在城濮地区展开激战，双方军队实力相当，战斗异常激烈。晋文公和楚成王各自率领大军，在战场上摆开阵势，准备决一死战。两军对垒，杀声震天，战争持续了很久，双方都未能取得明显的优势。最终，双方约定停战，各自撤兵。虽然这场战争没有决出胜负，但却显示了两国实力相当，地位平等，互不相让的局面，后人便用"分庭抗礼"来形容这种局面。

Chūnqiū shíqī, Jìn guó hé Chǔ guó shì dāngshí shí lì zuì qiáng de liǎng gè zhū hóu guó, jīngcháng wèi le zhēng duó tǔdì hé bà quán ér fāshēng zhàn zhēng.

Semasa zaman Musim Bunga dan Musim Luruh, kerajaan Jin dan Chu sering berperang untuk merebut wilayah dan hegemoni. Pada suatu ketika, mereka terlibat dalam pertempuran sengit di Chengpu. Kedua-dua tentera adalah sama kuat, mengakibatkan konflik yang sengit dan berpanjangan. Duke Wen dari Jin dan Raja Cheng dari Chu memimpin tentera mereka sendiri, berhadapan dalam pertempuran. Pertembungan itu amat kuat, dan tiada pihak yang mendapat kelebihan yang menentukan. Akhirnya, gencatan senjata diisytiharkan dan kedua-dua tentera berundur. Kebuntuan ini menyerlahkan kekuatan dan status yang sama bagi kedua-dua kerajaan, yang tidak mahu mengalah. Oleh itu, frasa ini digunakan untuk menggambarkan situasi sebegini.

用于形容双方实力相当，地位平等，彼此抗衡的局面。

yòng yú xíngróng shuāngfāng shí lì xiāngdāng, dìwèi píngděng, bǐ cǐ kàng héng de júmiàn.

Digunakan untuk menggambarkan situasi di mana kedua-dua pihak mempunyai kekuatan dan status yang sama, dan saling berhadapan.