洋洋自得 puas diri
Explanation
形容得意时神气十足的姿态。
Menerangkan sikap yang puas diri dan angkuh.
Origin Story
话说唐朝时期,有个名叫李白的书生,他从小就聪明好学,尤其擅长写诗。一天,他写了一首好诗,心里美滋滋的,便拿着诗稿去见一位有名的诗人,想让对方点评。诗人看完后,赞不绝口,连连称赞李白的才华横溢。李白听后,心里更是得意洋洋,走路都像飘起来一样,神气十足,完全沉浸在成功的喜悦之中,一副洋洋自得的样子。他一路走,一路哼着小曲,根本没注意到路边的坑洼,结果一脚踩空,摔了个狗吃屎,这下子,他之前的得意劲儿全都没了。
Dikisahkan pada zaman Dinasti Tang, terdapat seorang sarjana bernama Li Bai yang bijak dan rajin belajar sejak kecil, terutamanya mahir dalam menulis puisi. Suatu hari, beliau menulis sebuah puisi yang bagus, dan beliau berasa sangat puas hati dengan dirinya sendiri, maka beliau membawa puisinya kepada seorang penyair terkenal untuk mendapatkan pendapatnya. Selepas membaca puisi itu, penyair tersebut memuji beliau dan memuji bakat luar biasa Li Bai. Li Bai menjadi semakin bersemangat, beliau berjalan seolah-olah sedang terapung, berasa penting dan sepenuhnya tenggelam dalam kegembiraan kejayaan. Beliau berjalan sambil menyanyi, tidak menyedari lubang-lubang di jalan, dan akhirnya beliau terjatuh. Rasa puas dirinya hilang.
Usage
用于描写人得意洋洋的神态。
Digunakan untuk menggambarkan sikap yang puas diri dan angkuh.
Examples
-
他考试得了满分,洋洋自得地笑了。
tā kǎoshì déle mǎnfēn, yángyáng zìdé de xiàole.
Dia mendapat markah penuh dalam peperiksaan dan tersenyum dengan perasaan puas diri.
-
取得成功后,他洋洋自得,得意洋洋。
qǔdé chénggōng hòu, tā yángyáng zìdé, déyì yángyáng
Selepas kejayaannya, dia berasa puas diri dan angkuh.